Story time: De Schaduwkant van het Studentenleven

Het student-zijn wordt omschreven als de mooiste fase van je leven. Je hebt de vrijheid om te doen en laten wat je wil, je toekomst ligt nog helemaal open en aan feestjes is er nooit te kort. Het wordt tijd dat de realiteit het licht ziet, want het leven van een student gaat niet altijd over rozen. Ik leg je uit waarom.

Het was begin september, ik had net de KEI-week — de introductieweek voor Groningse studenten — achter de rug. Op mijn tweedehands stalen ros reed ik de campus op, helemaal klaar voor een nieuwe start. Ik zette mijn fiets op dubbel slot (ik leerde al snel dat je niet te gehecht moet raken aan je fiets, want die was je binnen een mum van tijd toch weer kwijt) en liep richting het gebouw waar voor ons een introductiedag was georganiseerd. Verward en verdwaald struinde ik alle lokalen af, opzoek naar degene die voor ons was gereserveerd. Er was niemand die me even kon uitleggen hoe de ingewikkelde structuur van het gebouw in elkaar zat, noch was er ergens een plattegrond of iets dergelijks te vinden. Hier ontdekte ik al dat de universiteit er een handje van heeft zich het er makkelijk vanaf te brengen wat communicatie betreft, tot grote ergernis van vele onbestemde studenten. Met gemengde gevoelens fietste ik naar huis, na een ‘verlichtende’ eerste schooldag.

Eenmaal thuis aangekomen zette ik een pannetje water op en plofte ik op de bank. Pasta pesto werd het, een van de drie gerechten die ik succesvol wist te bereiden. De gedachte aan het feit dat ik in de eerste week al twee kilo was aangekomen liet ik maar meteen weer varen, daar werd immers niemand gelukkig van. Ik bedacht me hoeveel shit ik nog moest doen: ik moest me inschrijven bij de gemeente, ik moest duo nog bellen, ik moest een nieuwe tandarts/kapper/huisarts gaan zoek, er stond nog een volle wasmand met witte was, boodschappen moesten nog gedaan worden met de 12,37 die nog op mijn bankrekening stond, volleybal training begon al om zeven uur vandaag, sociale contacten moesten onderhouden worden en ik moest ook nog een doosje tampons kopen, want mijn favoriete tijd van de maand stond weer voor de deur. De gedachten alleen al bezorgden me bijna een burnout, dat woord herinnerde me aan het water dat ik op had gezet: Het was tijd om te koken, letterlijk en figuurlijk.

Na een maand was ik enigszins gesetteld: Ik had inmiddels mijn interne kookboek wat uitgebreid, mijn financiële situatie iets beter op orde en de meeste administratieve kwellingen opgelost. Hoewel ik me in het begin wat eenzaam voelde, waren er nu zoveel mensen om me heen dat ik door de bomen het bos niet meer zag. Het voelde alsof er aan alle kanten aan je getrokken werd, een soort figuurlijk vierendelen, if you will. Ik maakte me vaak zorgen over hoe ik in gódsnaam met al die mensen contact kon blijven houden, en plande mijn hele week vol in een poging tot. Uiteindelijk krijgt niemand de aandacht die hij/zij verdient en lig jij compleet gebroken in bed met een immense netflix-geschiedenis, omdat je de confrontatie niet meer aandurft en liever in alle rust alleen wegkwijnt.

Tijdens mijn tentamens werd ik ziek. Ik ging naar de huisarts en kreeg een diagnose, een antibioticakuur en een doos zware pijnstillers. Leren voor mijn herkansing ging kut, ik kon me niet goed concentreren en lezen maakte me misselijk. Ik mailde mijn studieadviseur en vroeg om een oplossing, ik legde haar mijn verhaal uit en voegde het doktersrecept toe als bewijs. Ze mailde me terug met de boodschap dat ze niets voor me kon betekenen. Het was heel vervelend voor me, maar op een opleiding met meer dan 400 eerste jaars kon ze natuurlijk niet voor elke individu een uitzondering maken. Lekker dan, betaal je 2000 euro per jaar om vervolgens te horen dat je niet meer dan een nummer voor ze bent. Ik merkte dat tijdens colleges al wel, sommige hoogleraren geven namelijk echt geen ene fuck om jou of je resultaten. Überhaupt lesgeven boeit sommigen niks: Vluchtig banen zij een weg door de stof, gewapend met een ‘het-moet-maar’-mentaliteit, zodat ze vervolgens weer lekker aan hun eigen onderzoekjes verder kunnen werken. Toch had ik van een studieadviseur wel meer verwacht, zeker in een kwestie van overmacht. Helaas mocht het niet baten en verdween de kans tot het behalen van mijn propedeuse als sneeuw voor de zon.

P.S. Gelukkig zijn er ook genoeg hoogleraren en studieadviseurs die wel hun uiterste best doen om studenten te helpen. Dit is puur mijn ervaring met een aantal specifieke personages.

Ik kwam in een neerwaartse spiraal terecht en voelde me steeds slechter. Ik vond mijn studie niet meer leuk, raakte vrienden kwijt en was uitgeput van al die nieuwe prikkels in mijn leven. Op een gegeven moment besloot ik dit te doorbreken en ging ik er even tussen uit. Ik reisde naar Budapest om tot mezelf te komen en goed na te denken over wat ik wil in het leven. Hier besloot ik te stoppen met mijn studie en de komende tijd te gebruiken om na te gaan wat ik echt leuk vind, om wat rust te nemen en om alles voor mezelf weer op een rijtje te zetten.

Toen de knoop eenmaal was doorgehakt, viel er een enorme last van mijn schouders. Ik nam mezelf voor dingen te doen die ik leuk vind, zo startte ik deze blog en ging ik opzoek naar studies die aansluiten bij mijn interesses. Ik besefte dat het niet alleen maar kommer en kwel is, en zag alle mooie aspecten van het studentenleven langzamerhand ook weer in. Ik ben ontzettend zelfstandig geworden, ik heb geleerd hoe ik mijn eigen boontjes moet doppen en hoe ik zelf dingen op kan lossen. Ook ik heb veel verschillende mensen ontmoet en veel geleerd over de wereld. In september begin ik aan een nieuwe studie met een schone lei. Ik geniet van de vrijheid die het studentenleven me biedt, maak mooie dingen mee en heb hele lieve vrienden om me heen. I’m in a good place now.

 

 

 

Advertenties

5 thoughts on “Story time: De Schaduwkant van het Studentenleven

  1. Mooie blogpost Maud! Ik denk dat heel veel studenten zich hierin herkennen. Het is daarom ook niet zo gek dat veel studenten al in het eerste jaar stoppen, er komt immers zoals je uitstekend beschrijft heel wat op je af in de eerste paar weken/ maanden. Aan de grootsheid van de universiteit ten opzichte van de middelbare moet je ook uiteraard wennen. Al had ik dat gevoel van een ‘nummer ‘ zijn niet echt op mijn hogeschool. Daar was ik direct wel bekend bij alle leraren, maar dat zal wel het verschil tussen HBO en universiteit zijn.

    Studeren is inderdaad niet alleen rozengeur en maneschijn. Fijn dat je nu een studie hebt gevonden die je meer ligt en dat je nu gestabiliseerd bent in Groningen. Hopelijk heb je straks nog wel tijd om deze blogposts te schrijven, want ik vind ze erg leuk om te lezen. Zijn toch even wat andere posts dan op een gemiddelde blog. 🙂

    Liked by 1 persoon

    1. Bedankt voor je reactie en het lieve compliment, Jasper! Het was voor mij een moeilijke stap om een verhaal dat zo dicht bij mezelf komt te publiceren, maar ik ben blij dat het in goede aarde valt. Ik ben voorlopig nog niet van plan te stoppen met bloggen, dus ik zal zorgen dat ik genoeg tijd overhoud om je van nieuwe posts te blijven voorzien.

      Liefs,
      Maud

      Like

  2. Maud, fantastisch dat je je zo kwetsbaar durft op te stellen. Wel balen dat je niet goed geholpen bent. Eigenlijk moet iemand die zijn werk niet goed doet als studentenbegeleider hier op aangesproken worden. Als je niet empathisch genoeg bent voor dit vak, moet je opzouten.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s