Story time: Anne over haar leven als Autist

Wanneer het woord autisme genoemd wordt denkt men gelijk aan mensen die stil in een hoekje wegkwijnen. Aan mensen die niet praten, continu angstig zijn en het contact met anderen zoveel mogelijk mijden. Het hardnekkige beeld dat de samenleving heeft van autisme is niet alleen verschrikkelijk stereotyperend, maar ook hartstikke verkeerd. Anne geeft je een blik in haar leven met PDD-NOS en legt je uit waarom.

De Diagnose

Ik werd geboren op 27 september 1996. Ouders blij, opa’s en oma’s kregen hun welverdiende titel en iedereen was gelukkig. Dit was totdat mijn ouders erachter kwamen dat ik me niet gedroeg als een normaal kind. Ik liep niet, zat niet, kroop niet en bewoog amper. De alarmbellen begonnen te rinkelen en mijn ouders namen me mee naar het Emma Kinderziekenhuis in Utrecht. Hier werd gedacht aan een mobiliteits-syndroom, maar dit was het toch niet. Later op de basisschool dachten ze dat ik hyperintelligent was, omdat ik een bovengemiddelde taalontwikkeling had en veel communiceerde. Dit was het echter ook niet. Uiteindelijk hebben mijn ouders, op aanraden van een tante, hulp ingeschakeld van een kinderpsychiater. Door middel van speltherapie is zij erachter gekomen dat ik autistisch ben. Ik kreeg de stempel PDD-NOS.
PDD-NOS staat voor Pervasive Developmental Disorder – Not Otherwise Specified; een containerdiagnose. Deze stoornis uit zich in de motoriek, taalontwikkeling, sociale gesteldheid en in de manier van communiceren. Ik was door specialisten zo moeilijk te diagnosticeren, omdat ik heel erg ‘’out-going’’ was en iedereen leuk en aardig vond.

Het buitenbeentje

Op de Basisschool had ik geen vriendjes. Ik speelde niet met andere kinderen en werd ook nooit op feestjes uitgenodigd. Gelukkig was ik zelf eenmaal per jaar jarig, dus had ik in ieder geval mijn eigen feestje. Het was voor de andere kinderen moeilijk om met mij te spelen, omdat ik niet aanvoelde wanneer ik dingen deed die niet wenselijk waren, daarnaast wilde ik altijd de leiding nemen.

Op de middelbare school was dit precies hetzelfde, al speel je daar geen tikkertje op het schoolplein. Mensen bleven mij bewust buitensluiten, omdat ik anders was. Mijn autisme kwam in deze tijd wel van pas, ik was namelijk zo met andere dingen bezig dat ik niet echt doorhad dat ik gepest werd. Nu besef ik dat wel, en als ik terugdenk aan die tijd doet het me pijn. Toch heb ik besloten die tijd achter me te laten, ik kan de tijd namelijk niet terugdraaien.

20160315105514
Anne over haar leven met autisme en het stigma ervan.

Autisten in de samenleving

Autistische kinderen houden van orde en regelmaat, dat was ook bij mij het geval. Nog steeds eigenlijk. Als ik op vakantie ga wil ik alles tot in de puntjes geregeld hebben en als er dan iets verkeerd gaat (denk hierbij aan vertraging met de trein, een taxi die later komt of een hotel dat niet goed geboekt is), raak ik compleet in paniek. Op zo’n moment ontstaat er een bal van verdriet in mijn buik en kan ik mezelf wel opvreten.

Voor autisten is het lastig om goed te functioneren in deze samenleving, en dit wordt ook steeds lastiger. De communicatiemiddelen zijn verbeterd, en er wordt steeds meer druk op je gelegd als student. Als er een grapje of sarcastische opmerking wordt gemaakt via WhatsApp, snap ik die niet. Ik kan uit een bericht namelijk niet goed opmaken wanneer het serieus is bedoeld, en wanneer niet. Daarnaast is het zo dat ik me (onbewust) constant aanpas aan de situatie, omdat dit mechanisme mij is aangeleerd. Ik doe dit al zolang, dat het voor mij normaal is geworden. Dit kost een normale dag mij meer energie dan anderen, waardoor studeren wat zwaarder is.

Ik vertelde eerder dat het moeilijk was om mij te diagnosticeren, omdat ik, in tegenstelling tot andere autistische kinderen, altijd extreem aanwezig was. Terugkomend hierop, wil ik meegeven dat we niet allemaal hetzelfde zijn. We hebben allemaal onze eigen gebruiksaanwijzing, en ons autisme uit zich bij iedereen op een andere manier. Wij zijn zoveel meer dan de stille persoon in de hoek. Het wordt daarom echt de hoogste tijd dat het stigma verdwijnt. Maar of dit gaat gebeuren? Ik weet het niet.

Anne is te vinden op Instagram en Facebook

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s